foto Hans van Ommeren

Elk detail is haarscherp, van de zachte huid van de vrouw tot het gekrulde herfstblad dat op de betonvloer is gewaaid. Het kost geen moeite om het beeld te herkennen: een schaars geklede dame in een wat vervallen schuur of fabriek. Als toeschouwer besef je onmiddellijk dat de dame daar helemaal niet thuis hoort. Haar blote voeten op de ruwe en ongetwijfeld koude betonvloer; de zachte vormen van haar lichaam versus de stenen muren en een metalen kanteldeur. Fotograaf Barend Houtsmuller zoekt bewust contrasten op. Hij plaatst zijn modellen daar waar je ze nooit zal tegenkomen. Die ingreep zorgt er voor dat op zijn foto's de vrouwen warmer en romantischer ogen, dan dat hij ze in de studio had gefotografeerd. De uitgekiende belichting maakt dat de vervallen, industriële omgeving extra kil en hard overkomt. Wat zich op het eerste gezicht voordoet als de werkelijkheid, is in feite zorgvuldig geënsceneerd. Naar zijn werk kijk je als naar een schilderij. Om dat te accentueren heeft Houtsmuller zijn foto's voorzien van vergulde lijsten. Het werk van Corrie de Kruijf roept nog meer associaties op met de schilderkunst: abstracte beelden in zwart, wit een heel veel grijstinten, waarin het onderwerp nauwelijks is te herkennen. Ook de foto's van Carla Vermeend wedijveren met de schilderkunst. Zij maakte haar foto's in een park in Woerden op een dag met sneeuw om vervolgens dat beeld te manipuleren. Het is alsof haar foto's voor je ogen op en neer dansen. Onwillekeurig knijp je ze even dicht om het bewegende beeld scherp te krijgen. Een onmogelijke taak, maar haar vage beelden treffen de sfeer van de stilte van een besneeuwd park met een bank en een eenzame wandelaar met zijn hond, beter dan een scherpe foto zou doen. ,,Bijna een impressionistisch beeld”, luidt