Op de expositie stonden enkele vazen met een decor dat nagenoeg gelijk is aan decors die al bekend waren van andere plateelfabrieken. "We weten dat Antheunis gevestigd is geweest in de Kuiperstraat, recht tegenover de plateelfabriek Ivora en dit is een decor dat nagenoeg gelijk is aan een decor van Ivora", wijst Vogels op kleine vaasjes. Wie het ontwerp van wie jatte, is onbekend. Dat Antheunis de gangbare trends in het Goudse plateel volgde is duidelijk, maar men ontwikkelde ook een heel eigen richting, namelijk die van modellen en decors naar het klassieke Griekse voorbeeld. Zo is het meest karakteristieke plateel van Antheunis een serie sierlijke amfora's met opmerkelijke, abstracte decors met zwart en bruinrode tinten, versierd met speelse gele elementen. In een kleine vitrine is te zien dat Antheunis ook niet schroomde om te experimenteren. Vazen en kannen met een decor dat nog het meest weg heeft van een verschrikkelijke bui met paarse en blauwe regen. "Dat is spuitglazuur", legt Vogels uit. "Met deze kleuren is het een behoorlijk gewaagd experiment".

Het einde van Kunstaardewerkfabriek Ed Antheunis in 1933 is weerspiegeld in enkele van de laatste exemplaren die de fabriek heeft gemaakt: vazen zonder glazuur en die dus de glans van het echte plateel missen. "Het was crisistijd en dus moest er gezocht worden naar een goedkopere manier van produceren om ook goedkopere producten af te leveren. Door niet te glazuren hoefde er maar één keer gebakken te worden, in plaats van twee keer. De gebakken vaas werd beschilderd met gewone plakkaatverf en daarna afgewerkt met vernis. Maar het heeft niet mogen verhinderen dat Antheunis failliet ging. Als bedrijf hadden ze niet de reserves die een Zuid-Holland wel had om door de crisistijd heen te komen".