Aardige jongens,
maar weinig muziek

Re

Theaterconcert **
'Aardige Jongens'
Frank Boeijen, Henk Hofstede en Henny Vrienten
Gezien woensdag 5 november in de Goudse Schouwburg

Dat het 'Aardige jongens' zijn, zoals hun gezamenlijke cd met tour langs Nederlandse en Vlaamse theaters is gaan heten, wie wil dat bestrijden? Frank Boeijen, Henk Hofstede en Henny Vrienten hebben elk hun eigen sporen in de Nederlandse popmuziek verdiend en hebben het stadium bereikt dat onderlinge concurrentie omgezet kan worden in samenwerking. De verwachtingen zijn dan hoog gespannen. Maar zoals een sterrenelftal meestal ook maar moeizaam kan winnen, levert de combinatie Boeijen, Hofstede en Vrienten helaas weinig verrassende muziek op. Op het podium ontstaat ook geen andere spirit dan die van wat oudere heren die aardig zijn voor elkaar en elkaar de ruimte geven om hun eigen ding te doen. Keurig om de beurt zetten ze een eigen nieuw of oud nummer in, waarbij de anderen zich meestal beperken tot 'backing vocals'. Dat samen zingen is niet eenvoudig, want elk heeft een dusdanig specifiek stemgeluid, dat het concentratie vergt om het tot een fraai geheel te maken. Dat lukte hen pas ver na de pauze. In de toegift 'Als je wint' met tekst van Herman Brood, waarbij de drie op de rand van het podium alleen gitaar speelden en één microfoon deelden, was er ineens wel dat muzikale extra. Terwijl elke stem duidelijk traceerbaar bleef, ontstond er door het samengaan van de stemmen een nieuwe klank. Ook al omdat met alleen drie gitaren er eindelijk de sobere begeleiding was, die past bij een concert met louter luisterliedjes. Op de cd spelen gastmuzikanten mee, waaronder een drummer en een violiste. Die inbreng is tijdens de tour vervangen door een ritmebox. Een merkwaardige zuinigheid voor de top van de Nederlandse pop. De drie hebben wel geïnvesteerd in een reeks nieuwe liedjes. Maar die kwantiteit heeft ook zijn weerslag op de kwaliteit. Veel nummers bestaan uit een herhaling van enkele fraaie passages. Zo blijft Boeijen eindeloos zingen 'Geen grotere pijn dan geluk'. Hofstede wiens verstaanbaarheid tijdens het concert slecht was, wist van het op zich spannende thema van een schip met de naam 'Ik dwaal U wacht' dat door de nacht door het ijs richting Finland vaart , niet veel meer te duiden dan dat er een koude wind waaide. Vrienten lukte het wel om een moment van ontroering te realiseren met 'Zonder Mij', zijn lied over Hugo Claus in zijn laatste dagen. Maar geen moment was er sprake van dat de drie elkaar uitdaagden om elkaar te overtreffen. Wel was er meer ironie, ook bij de eigen nummers, dan voorheen. Maar ook dat prikkelde niet. Het werkte meer een gezapigheid in de hand.