Al in de jaren zeventig koos de uit Delft afkomstige band Alquin voor muziek die wat rijker en gevarieerder was dan de doorsnee rock. Het stempel ‘symfonische rock’ werd er opgedrukt. En hoewel de band furore maakte, was het in 1978 over. Alquin had het doel de wereld te veroveren en toen dat niet helemaal lukte, gingen ze uit elkaar. Meedraaien als een zoveelste band in de wereld van de rock, wilde Alquin niet. Evenmin waren ze bereid tot concessies aan hun ingewikkelde muziek om een groter publiek ter wille te zijn. In 2005 waren ze terug met een nieuwe cd ‘Blue Planet’, nadat ze al in 2003 elkaar weer hadden gevonden voor een ‘One more time’ optreden. De goede ontvangst van ‘Blue Planet’ was reden om een theatertour te starten, waarin oud en nieuw, alsook vers geschreven nummers te horen zijn. Alquin is meer dan de huidige trend van nostalgische optredens van bands uit het verleden. De zes musici van Alquin staan met hun muziek in het nu. Alleen als leadzanger Van Dijk hoort dat de klank van de dames die meezingen met het oudere ‘Wheelchair Groupie’, wat ijl klinkt, merkt hij met ironie op: “Vroeger kwamen er meer vrouwen!”. Alquin nu heeft geen nostalgische jaren zeventig sound, maar brengt doorwrochte rock. Nummers duren geen drie, of vier minuten, maar een veelvoud ervan en in elke compositie zijn afzonderlijke delen te beluisteren, soms met een verschillend tempo, of om één van de musici te laten soleren. Of het nu Ottenhof op sax is, gitarist Bakker, of bassist Latuperissa, Alquin telt zes voortreffelijke muzikanten die nog lang niet op hun muziek zijn uitgekeken. En hun publiek heeft evenmin genoeg van deze rock voor gevorderden.