'takken van het hart' onderdeel van 'Autobiologie'

 foto teja van hoften

Beeldend kunstenaar teja van hoften ziet overal gelijkenissen tussen de natuur en zichzelf. In haar eigen tuin fotografeerde ze een blad waarop een pissebed sporen had nagelaten. Vervolgens verving ze de pissebed door zichzelf als wandelaar compleet met witte pet en stevige wandelschoenen. Het resultaat oogt als een luchtopname van een groen landschap met paden waarop de wandelaar te ontdekken is. De foto is een karakteristiek voorbeeld van de kunst die van hoften maakt. ,,De mens staat niet boven de natuur, maar is er een onderdeel van”, zegt van hoften, die haar naam schrijft zonder hoofdletters. “Wat een onzin om je naam met hoofdletters te schrijven; je schrijft kastanjeboom toch ook niet met een hoofdletter.” Ze benadrukt dat de aarde ook prima zonder mensen kan. ,,Het geeft mij een prettig gevoel te weten dat de wereld ook doordraait zonder mij, dat relativeert.”
Haar expositie in museumgoudA, georganiseerd door de Firma van Drie, omvat keramiek, grafiek, fotografie en brons, want van hoften beperkt zich niet tot één materiaal om haar visie op mens en natuur uit te drukken. De titel 'Autobiologie' vond zijn oorsprong in een verspreking. Iemand die haar werk wilde duiden met de term 'autobiografisch' versprak zich en zei 'autobiologisch'. De kunstenares bedacht zich dat dit woord haar werk prima typeert. ,,Op vakantie ga ik liever de natuur in dan dat ik een kathedraal bezoek. Ik ben meer door natuur gefascineerd dan door kunst. Maar ik kijk niet met de ogen van een wetenschapper, maar meer op een beeldende manier.” Zo wisselt ze vaak het micro met het macro. 'Stroomgebied' maakte ze op basis van een detail van het bloedvatenstelsel dat tegelijkertijd eenlandschap is van een rivierdelta. Het werk is een blinddruk: de vertakkende rivier is in een dik vel wit papier als reliëf gedrukt. Indruk maakt ook haar keramische kunst, zoals 'Arbo vitae', of de Levensboom. Een van dieprode glazuur voorzien kunstwerk van wederom een vertakking, zoals die ook te vinden is in de hersenen. Voorheen was van hoften vooral bezig met de buitenkant van het menselijk lichaam. Na een periode van ziekte richtte ze zich vooral op de binnenkant. ,,Je beseft dan dat in je eigen lichaam zich allerlei processen afspelen waar je helemaal niets van weet, laat staan dat je er iets over te zeggen hebt. Je moet durven de keuze te maken om je eraan over te geven en gewoon een stukje natuur te zijn.”