Een deel van het publiek had zich in het rood-zwart gekleed en her en der priemden horentjes door kapsels heen. De première van ‘De verleiding van Harry Faust’ maandagavond in de Goudse Schouwburg was geheel in stijl van de legendarische Faust die volgens Goethe zijn ziel verkocht aan de duivel. Op een aantal stoelen zaten ook tuinkabouters en dat maakte duidelijk dat het hier toch niet gaat om een traditionele Faust. Bij Egon Kracht & The Troupe draait het om Harry Faust die tuinkabouters schildert in het schuurtje achter de ouderlijke woning. Maar onder invloed van Mefisto ontwikkelt hij zich tot popster en politicus in het hedendaagse tijdperk waarin het ultieme doel lijkt om ‘15 minutes of fame’ te scoren. De desastreuze gevolgen blijven niet uit. De titel van de voorstelling gaat vergezeld van de toelichting ‘a musical extravaganza’, maar van een zoetsappige musical met dansjes is hier geen sprake, wel van een ‘concert extravaganza’. ‘De verleiding van Harry Faust’ is muziek in de beste traditie van de rockopera. Zo komt ‘See Me Feel Me’ voorbij, maar ‘Harry Faust’ biedt vooral een keur aan eigen verrassende composities. Vaker ontlenen die een thema aan bestaande muziek. Soms zijn ze eenvoudig en liggen lekker in het gehoor. Een volgend stuk is dan juist weer aangenaam doorwrocht. Het geheel swingt, stampt en zit ook vol humoristische contrasten waarin de xylofoon van percussionist Mark Jiskoot een belangrijk aandeel heeft. Bassist Egon Kracht, vooral bekend als begeleider van Maarten van Roozendaal, heeft een uitgelezen gezelschap muzikanten om zich heen verzameld om voorstellingen te maken die inderdaad buitenissig zijn. In 2003 was dat een integrale vertolking van ‘Joe’s Garage’ van Frank Zappa. En nu dan de eigen productie ‘Harry Faust’ waarin zanger en acteur Frank van Deursen het verhaal zingt met naast hem Jeroen Zijlstra. De verstaanbaarheid van de gezongen teksten laat nogal wat te wensen over, zoals dat in de opera wel vaker problematisch is. En zoals in de beste opera’s is het verhaal ook wel heel erg dun, maar in afzonderlijke liedteksten als ‘Collateral damage’ en ‘Wollt ihr den totalen Faust’, bereikt Van Deursen wel de beoogde satire. Maar het is toch vooral de muziek die deze Faust tot een extravagante voorstelling maakt.