Toneel * * * *
'Knielen op een bed violen' naar de roman van Jan Siebelink
met o.a. Cees Geel en Wendell Jaspers
Regie: Madeleine Matzer
Gezien 4 april 2008 in de Goudse Schouwburg

Hans Sievez; een jongen die op het schoolplein alleen staat. Gelukkig rijk in zijn fantasie, wat hem in staat stelt te ontvluchten aan de realiteit van een eigenzinnige vader die hem bij het minste of geringste hard slaat. Een vader die de gewone kerk niet godsdienstig genoeg vindt en zijn toevlucht zoekt tot een klein kerkgenootschap dat pretendeert het enige ware geloof te prediken. En een lieve moeder die veel te vroeg sterft. Vervolgens zien we Hans zich losmaken van zijn vader; het meisje trouwen dat op het schoolplein al als enige belangstelling voor hem had en met haar een bloeiende kwekerij opbouwen en een gezin stichten. Maar we zien hem ook dit aardse geluk verkwanselen door zich steeds meer in te laten met een groepje zeer streng gelovigen gehuld in lange, zwarte jassen.
'Knielen op een bed violen' van Jan Siebelink was als boek een succes en dat is ook de toneelversie die regisseur Madeleine Matzer maakte. Op sobere wijze, maar daardoor juist heel indringend, toont ze hoe de liefde van Margje, gespeeld door Wendell Jaspers, niet voldoende is om Hans, gespeeld door Cees Geel, weg te houden van de weg die zijn vader is gegaan. In een combinatie van spel en vertellen ontwikkelt zich het verhaal. Het decor is niet meer dan een iets verhoogde speelvloer van ruwe houten planken met erachter een muurtje waar de speler op af achter kunnen zitten. Onder de houten vloer een donkere ruimte, geschikt om dingen in te verbergen, bijvoorbeeld de religieuze boeken die Hans in het geheim voor goud geld koopt. Hoewel het verhaal vooral om Hans gaat, is het Wendell Jaspers die de aandacht trekt door haar spel van de aantrekkelijke jonge vrouw die steeds weer de kale schedel van haar Hans liefkoost. Maar ze is ook de moeder die ziet dat hun gezin en bedrijf ten gronde gaan door de religieuze zoektocht van haar man. Ze probeert te redden wat er te redden valt, maar haar strijd is tevergeefs. Wat Hans beweegt zich steeds meer in te laten met de godsdienstfanatici is ook voor de toeschouwer moeilijk te vatten. Hun gluiperigheid is het enige wat niet sober is verbeeldt. Hans zwijgt over zijn verlangen naar zekerheid over het eeuwige leven. Margje volhardt niettemin in zijn liefde voor hem, maar als toeschouwer ben je Hans eerder zat en duren de twee uur voorstelling toch wel wat lang.