Muziektheater * * * *
'Het Wilde Westen' door Maarten van Roozendaal, Egon Kracht en Marcel de Groot
Ge zien: 18 mei 2008 in de Goudse Schouwburg

Maarten van Roozendaal, vergezeld van bassist Egon Kracht en gitarist Marcel de Groot, hebben patent op theaterconcerten met liedjes waarin elke woord raak is en elke noot klopt. Zo ook in hun nieuwste voorstelling 'Het Wilde Westen'. Het lijkt een wat ver gezochte titel voor een liedjesprogramma, maar Van Roozendaal weet de invasie van Noord-Amerika door Europeanen aan te pakken als kritische verhandeling over de Westerse cultuur. En dat met weinig woorden en veel humor. Want om een lang verhaal kort te maken, zoals Van Roozendaal het zegt, was de verovering van het Westen een kwestie van hekjes zetten en moorden.
In de muziek klinkt de countrysfeer door, maar Van Roozendaal, De Groot en Kracht zijn te vindingrijk om hun muziek in één genre te laten vangen. Eindeloos lijken de klanken en melodieën die De Groot uit zijn gitaar kan halen. Al plukkend en strijkend promoveert Kracht zijn contrabas tot solo-instrument. En tegelijkertijd klinkt de muziek net zo eenvoudig als het gemak waarmee Van Roozendaal zijn verhaal afsteekt en overgaat tot een lied. Het is alsof de drie heren alles ter plekke bedenken en laten ontstaan. Dat is de klasse van topmuzikanten! Van Roozendaal met een diepe, warme stem kan ook als geen ander ironie gedoseerd laten doorklinken. Dat maakt bijvoorbeeld het lied over het geluk dat iets teveel praat, tot een juweeltje. Maar ook het volstrekt doorgedraaide lied over de gruwelijke moord op een jong meisje, weet Van Roozendaal daardoor zeer acceptabel te houden.
Zijn liefde voor het doorzakken in de kroeg waarbij ook stevig moet worden gerookt, betuigt Van Roozendaal in een prachtig verhaal annex lied over de begrafenis van kroegbaas Rene, waarbij de echte kroegvrienden de pseudovrienden opzij meppen. Ballades zijn aan Van Roozendaal ook goed besteed. Met zichtbaar plezier vertolkt hij een tranentrekkend epos over het jongetje Otto en zijn hond die bij gebrek aan geld voor een echte hond, gewoon een rat uit het riool was. Maar dan is daar ook ineens het even mooie al raadselachtige lied over de 'vrouw met het zonlicht in het haar'. Het Wilde Westen is ondanks al die hekjes en moordpartijen gewoon een avond genieten.