Kleurrijke keuze in Franse chansons Marc
Couwenbergh |
||||||
| Muziektheater ‘De jaune, du blanc’ Door Philippe Elan Gezien: januari 2007 in de Goudse Schouwburg |
||||||
| In
Nederland zou je hem makkelijk kunnen houden voor de laatste van de
grote Franse chansonniers: Philippe Elan. Afkomstig uit een dorpje
aan de voet van de Pyreneeën, maar zijn zangcarrière opgebouwd
vanuit Amsterdam waar hij inmiddels meer dan twintig jaar woont en
werkt. Hij vertolkt het Franse chanson op een wijze die geheel past
in de traditie van het genre: een krachtige stem die makkelijk schakelt
tussen expressies: van vrolijk tot droevig en van vurige passie tot
ingetogen en klein. De begeleiding is summier en staat helemaal ten
dienste van de stem van Elan: een gitaar en een piano, soms een contrabas
of een accordeon. Als je Elan hoort zingen, zittend op een barkruk
midden op het toneel, zou het een theatertje ergens in Parijs jaren
zestig of zeventig kunnen zijn. In die jaren genoot het Franse chanson
ook in Nederland grote populariteit. Van het grootste stemgeluid van
Charles Aznavour tot de timide klanken van Françoise Hardy.
De Franse platen deden het goed. Maar niettemin hield het veelal poëtische
Frans geen stand tegen de oprukkende Engelstalige popmuziek. Elan
is nu nagenoeg de enige die hier nog het Franse chanson zingt. Maar
het is niet louter nostalgie dat hij brengt. Hij komt ook met eigen
werk en zijn keuze uit dat van anderen is verrassend eigenzinnig met
veel relatief onbekende nummers. Bovendien beperkt hij zich niet tot
Frankrijk. Zo zingt hij een prachtige Franse versie van ‘Send
in the clowns’ van Stephen Sondheim en brengt een ode aan ABBA-zangeres
Frida. Ook de energie en kwaliteit die Elan ten toon spreidt, maakt
duidelijk dat het Franse chanson niet iets is van het verleden,
maar ook van het heden. |
||||||
|
|
overzicht recensies | terug naar startpagina www.marccouwenbergh.nl |